Tam olarak yüzünü göstermeyen güneşin sebep olduğu sıkıntılı hava hallerindeyim.Üstelik etrafımdakilerin de tuz biber ekmesi, durumu içinden çıkılmaz hale getiriyor.Çözüme kalkışsam , anında bezgin yüzlerle karşılaşıyorum.
3+1 evde kendime ait bir dünya yarattım diyebilirim. Aylar önce “ kalabalıklar içinde yalnızlık “ ifadesi nasıl da garip gelmişti. Anlıyorum ki insanı yalnızlıktan sıyıran, hayata aynı pencereden baktığı birkaç kişiymiş.Ben buraya ait değilim arkadaş!Bu insanların olayları kavrayışı, yorumlayışı bana hitap etmiyor.Hal böyleyken çarçabuk kendimi buralardan soyutlamaya girişiyorum.Br nevi inkılap çabaları işte.Amaçsızlığın kaldırılması,Teşvik-i Mutluluk Kanunu’nun çıkarılması atılan adımlardan birkaçını oluşturuyor.Gel gör ki asla yeterli gelmiyor.Yorulduğumu hissediyorum ve fakat izin vermiyorum pes etmeye.
Bir sabah uyandığımda bambaşka bir dünyayla karşılaşmak istiyorum. Çabaların sonuç verdiğini ispat edercesine dikilsin önüme. Ya da sonuca ulaşmasa da hayat zaten bu koşuşturmacalardan ibaret bir maraton değil mi?Yine de kişisel devrimlerin yerini bulmasını ümit ediyorum ve devrimci ruhu taşıyanlara selam ediyorum.Yalnız değiliz,biliyorum!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder